Buscar este blog

Mostrando las entradas con la etiqueta magia escrita. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta magia escrita. Mostrar todas las entradas

martes, 9 de febrero de 2010

Giovani Bosco ( Patron dos Magos)


Ola Maxicamigos!
Queria compartir ou día do noso Patron ( Dos Magos)!
Poes tuven o privilejio de poder festexaro dá mellor forma para un mago. Que é evidentemente facer o que nos gusta, que é actuar, facer maxia!
E foe no CIF ( Clube Ilusionista Fenianos) En O Porto Portugal!
Na Gala de escena con outros artistas de nivel internacional!
Aquí deíxovos o cartel!







Aqui bos deixo un pequenho resumen da vida do nosso patron!
Giovani Bosco, naceu o 16 de agosto de 1815, en Becchi, unha aldea do norte de Italia, Castelnuevo D’Asti.

Foi fillo de humildes obreiros, italianos e moi pobres. Aos dous anos de idade perdeu ao seu pai, quedando a súa nai Margarita soa, con tres nenos e na mas profunda pobreza. Desde moi mozo e por necesidade, Juan dedicouse a Xornaleiro, logo pastor, aprendiz e malabarista. Ao mesmo tempo e sempre que podía ocupaba os poucos ratos de lecer estudando.
Cada vez que ía ás feiras pueblerinas quedábase pasmado vendo a actuación de varios postos, pero en especial a dos magos. Empecinado en observar esta arte, a súa astucia deulle pistas de como realizábanse os trucos e comezou a adiviñaros e a executaros el mesmo.

Entrou no seminario á idade de 20 anos e o 5 de xuño de 1841 foi ordenado sacerdote. Advertiu que empregando as súas novas habilidades de mago e malabarista podía predicar a palabra de Deus en reunións de todo tipo, e os seus actos foron sensación na súa vila. Tamén recibiu debido á súa fama como cura numerosos ataques por parte de

outros adoctrinados á relixión e críticas por celos que non asustou a súa obra.

Don Bosco, dedicouse co seu amor e “ilusión” á axuda dos máis necesitados. Creou padroados e escolas primarias. Fundou dúas Congregacións e unha Orde Terceira – os Cooperadores Salesianos-, que conta actualmente con máis de cincocentos mil membros.

Contaba o Pai Ramón Reguart S.I., que “debido á súa enorme imaxinación e extraordinaria capacidade intelectual, chegou a ser un excelente prestidigitador, co firme obxectivo de aproveitar esta habilidade para gañar almas”.

En 1886 Don Bosco viaxou á cidade de Barcelona onde, no seu momento, grandes magos formábanse, e fixo unha profecía dicindo as seguintes palabras: “No Tibidabo debería ser erixido un templo ao Sagrado Corazón de Jesús”. Dous anos despois, o día 31 de xaneiro de 1888, fallecía Don Bosco, e os seus restos son visitados como sagrada reliquia no Altar Maior da Basílica da nosa Señora da Axuda. O 2 de xuño de 1920, foi beatificado, e o día 1 de abril de 1934, foi canonizado por S.S. o Papa Pío XI. En consecuencia, como figura humana e artístico exemplar, os ilusionistas elixírono como o seu santo Patrón, celebrando a devandita Festividade o día do seu falecemento 31 de xaneiro, San Xoán Bosco.

Este santo ser humano consagrou a súa vida á relixión e á caridade e desenvolveu a súa arte de prestidigitador desde a súa infancia, arte coa que divertiu a xente da súa vila e atraeu a moita máis doutras vilas próximas, a cambio da súa arte só pedía oracións a Deus.

Cito un poema do Mago Frank


Ti que tamén fuches Mago
e polo teu nobre labor convertíchesche en Santo,
feixe que o labor que fago
polo menos logre mitigar un pranto.






Que toda a habilidade
que agrome das miñas mans
convértase en caridade
e amor aos meus irmáns.



Ti que soubeches aliviar
abandono e zozobra,
permiteme continuar
coa miña Maxia a túa obra.



E así, seguindo o teu exemplo
achegareime ao Ser Supremo
facendo da Maxia un templo
para o pobre e o doente.

Nota: San Xoán Bosco catequizaba nenos de cálea e atraíaos facendo xogos de maxia, por iso é considerado mundialmente, Santo Patrón dos Magos.








Nota : Este texto Esta en Ideoma Galego !

Unha Maxicaperta !

jueves, 31 de mayo de 2007

Truco


Truco

Mi abuelo fue el mejor mago de la comarca. Famoso por su habilidad de lograr la mayor de las sorpresas con su ilusionismo. El recuerdo de la primera vez que me llevó a una actividad de la sociedad de magos sigue muy vivo en mí. Contaba yo con siete años y esa fue la puerta que abrió mi curiosidad, además de las ganas, de seguir sus pasos.

Todos esos magos exhibían con orgullo sus asombrosas habilidades. Mi abuelo, estoy seguro, los dejaba a todos sorprendidos. Cada año, según me dijo mi padre, que ese día estaba a mi lado, lograba dejar a todos boquiabiertos. Era como si ellos se transformaran en simples espectadores a quienes mi abuelo hipnotizaba con su prestidigitación. Mis trucos preferidos, aunque no eran los más sorprendentes, eran uno en el que hacia desaparecer una paloma y la traía de vuelta convertida en una gallina con polluelos y otro en el que parecía desvanecer a mi madre para, casi al instante, hacerla reaparecer dentro de un baúl.

Luego de la función me llevó consigo tras bastidores. Después de un abrazo que casi me rompe las costillas y hacer esperar a los reporteros, pues según le dijo a su representante estaba en una reunión más importante en ese instante, me preguntó si había disfrutado del espectáculo. Esa fue la primera de miles de veces en que me acomodaba a su lado para escuchar sus sabios consejos sobre la vida, el ilusionismo y la magia. Yo sería, me dijo en más de una ocasión, lo que mi padre nunca quiso ser: un mago.

A lo largo de muchos años me explicó todos sus secretos. Hice mis primeros intentos en la marquesina de mi casa, cuando apenas tenía mis ocho, los vecinos no cesaban de aplaudir asombrados. Yo estaba tan orgulloso de lograr imitar al abuelo. Con el tiempo agudicé mis sentidos y mis logros en la magia me hicieron ingresar de lleno al mundo del espectáculo. Invité a mi abuelo a la actividad en donde, por vez primera, yo sería la atracción principal. Llevé todos los trucos que él me enseñó y en adición varios nuevos que había desarrollado yo mismo para impresionar a mi abuelo.

Esa noche estaba todo listo. Lograría por fin agradecerle sus enseñanzas en público. El local estaba repleto. Me asomé por una pequeña abertura del telón para buscar la mirada de mi abuelo. Su butaca estaba vacía. Atrasé lo más que pude el comienzo. Logré que el grupo de apertura del espectáculo, unos payasos muy cómicos, accediera a estar más tiempo deleitando al público. Pero, no pude esperar más; ofrecí mi espectáculo. Obvie los trucos destinados a mi abuelo para presentárselos en otra ocasión.

Esa fecha nunca llegó. Mi abuelo murió esa noche. Desapareció y aún espero que haga el otro truco que tantas veces me enseñó; el truco de reaparecer.


NOTA: ESTE CUENTO TIENE DERECHOS DE AUTOR NO PODERA SER PUBLICADO SIN EL CONSENTIMIENTO DEL AUTOR!!!

 Mi foto
Nombre: Angelo Negrón

(New Jersey: Junio 15 1969 a Enero 1970 - Puerto Rico: enero 1970 al presente). Definitivamente puertorriqueño. Sus cuentos han sido publicados en la revista y colectivo Taller Literario. Tiene varios libros inéditos; cada uno de 20 relatos a los que le ha dado por titulo: Montaña Recuerdo, Entre el edén y la escoria, Sueños mojados, Confesiones y Varias EsTAmPAS.